به همـان قدر که چـشم تو پراز زيبايـست                            

       بی تو دنيای من ای دوست پراز تنهايست     

                   اين غـزلهـای زلالـی که زمـن ميـشــنوی                  

 چشــمه جـاری انــدوه دلـی دريـايــســت

 
اگر من و تو شكوفه بوديم هنگام بهار زودتراز تو شكفته مى شدم تا لحظه اى كه شكفته مى شوى تماشايت كنم، آنوقت زودتراز تو پژمرده مى شدم تا مرگ جا نسوزت را نبيينم.
اگر من و تو برگ بوديم هنگام خزان زودتر از تو فرود مى آمدم تا لحظه اى كه تو فرود ميآيى درآغوشم بگيرمت و بگويم دوستت دارم.
اگر من و تو ستاره بوديم زودتراز تو در آسمان پديد مى آمدم تا درخشانى زيبايى تو را تماشا كنم وهنگام صبحگاهان زودتراز تو ناپديد مى شدم تا اينكه تاريكى تو را نبينم.
تو را همچون پرستوهاى بهارى كه شادمان خبر رسيدن نو عروسهاى طبيعت را مى دهند دوست دارم.

گفتم بهار مياد و تو سبز و مهربون ميشی؟؟!!
بهار هم اومد ولی تو هيچ تغييری نكردی ... سردترم شدی !
تو دنيای وجودت انگار فقط برای من زمستونه... !!!

تنها گناه من اين بود كه بهت گفتم: «دوستت دارم» حتی فكرش رو هم نمی كردم كه اين رفتار رو با من داشته باشی. در هر صورت ديگه برای هميشه تمومش كردم و تو خيلی ساده از كنار من و عشقم گذشتی !!
در حضور سنگين نبودنت در زير باران آرام به راه افتادم، چشمانم همانند باران بر روی گونه هايم می باريد، باورم نمی شد كه اينگونه پاسخم را بدهی...!
نمي دونم سوز سرما بود يا سوز دلم كه اين چنين چشمانم را تر كرده بود.
چرا رهايم كردي؟
اين را به تك ديواری گفتم كه صورتم را غرق بوسه ای درد آور كرده بود و من با مشت آن را می زدم.
هيچ گاه اينقدر سرما مرا نمی سوزاند.
هيچ گاه اينقدرباران خيسم نمی كرد.
هيچ گاه اينقدر از باد متنفر نبودم.

باران می بارد امشب بر سكوت تنهايی ام
                                و سكوتم با ترنم باران هم نوا می شود
                                                             و اين بغض خيس می شكند
                                                                                      بغضی كه از فراق چشمانت
                                                                        تا سحر منتظر بود
                                                         دل بودنت را بهانه كرد
                                           صدايت كرد، نشنيدی …
و نديدی كه با نم نم باران زار گريست

شايد كسی رو كه باهاش خند يدی فراموش كنی ... ولی كسی رو كه به خاطرش  گريه كردی روهيچ وقت فراموش نمي كنی...

{ با تشکر از سایت ایران عشق که این مطلب رو در اختیار من قرار داد.}

ببخشيد كه نتونستم عكسی از سهراب سپهری رو در اينجا به نمايش بگذارم ( تا شقايق زندست زندگی بايد كرد ....)

و مي خوام از ... كه كتاب شعر سهراب سپهری را به عنوان هديه تولد ت به من هديه داد تشكر كنم. چون من واقعا به اشعار سهراب سپهری علاقه دارم و می خوام بهش بگم كه هر وقت كه كتاب رو باز می كنم و بيتی از اشعار اون بزرگوارو می خونم احساس می كنم كه ... داره برام زمزمه می كنه، دراون لحظه كاملا صدا تو احساس می كنم، وجودت رو احساس می كنم ... ای كاش...

بگو درد عشقت را

بگو درد عشقت را به من كه سكوت شبانه مرا ديوانه كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه آسمان بی ستاره مرا دلتنگ كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه شبهای بی مهتاب مرا غمگين كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه غروب آتشين مرا دلگير كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه آواز قناری مرا عاشق كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه چهره خورشيد مرا وابسته كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه شراب عشق مرا مست كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه ليلی عاشق مرا مجنون كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه خدايم مرا شرمنده كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه دلم مرا گوشه گير كرده است.
بگو درد عشقت را به من كه دنيای عاشقی مرا سر به زير كرده است.
بگو هر چه دل تنگت خواست بگو! بگو از زندگی، از دنيا، از چشمان پراز مهرت بگو! بگو كه بغض گلويم چشمان خسته ام را بارانی كرده است.
تقديم به عزيز راه دورم كه گل رز عشقم رو در كوير قلبم تنها گذاشت.

مدت ها بود که مي خواستم رازی را که در سينه دارم به تو بگويم اما نتوانستم، دوست داشتم هنگامی که از کنارم می گذری اين راز را در چشمان عاشقم بخوانی ولی تو با بی اعتنايی می گذشتی تا اينکه امروز قلم را برداشتم تا از بی مهريت بنويسم ولی وقتی قلم را از روی کاغذ برداشتم
                                                   ديدم نوشته ام:
                                        "با تمام وجود دوستت دارم"

سلام به کسی که هیچ وقت نخواست صدای قلب عاشق من رو بشنوه

می خواستم به خانوادت جاخالی نبا بگم. نمی دونم باید چی بگو چون نفس حروفم تنگ اومده فقط می خوام بگم که الان که نیستی خیلی احساس تنهایی می کنم.

می خوام این گل رز رو بدرقه راهت کنم

بالاخره روز جدايی فرارسيد. لحظه تلخ وداع....حرفهای آخر و آخرين نگاه...چقدر دلم ميخواست كه حالا پيشت بودم اما حيف كه نيستم تا... دلم خيلی گرفته به خاطر همين همه كلمه ها توی ذهنم خشكيده... نميدونم چي بگم فقط ميتونم بگم كه عاشقانه دوستت دارم وتا ابد منتظرت ميمونم بايد بهم قول بدی خوب مراقب خودت باشی.  

چه سخت است دل کندن، چه سخت است فراموش کردن، بی خيال شدن، خود را به آن راه زدن...اين سختی، تقاص سکوت است... تقاص فاصله ای است که سکوت، خالق آن است... تقديم به آن غريبه آشنا،     غريبه ای که سالهاست مي شناسمش... تقديم به او که گرچه حتی فرصت همکلام شدن با او را پيدا نکرده ام ولی سوگند ياد می کنم که عشق را با و جودش که متواضع وساده است و با نگاهش که پاک وزلال است آموختم تقديم به اوکه همچون نامش صادق است. امروز آرزو می کنم که بدانی و باور کنی که دوستت دارم و دوستت خواهم داشت تا ابد... بدانی که هرگز تو را از ياد نخواهم برد و نبض خاطراتم هر لحظه به ياد تو و برای تو می زند حتی اگر در کنارم نباشی... نمی دانم صدايم را می شنوی يا نه... ولی می خواهم فرياد بزنم
آرزوی فراموش ناشدنی از تو متشکرم... تويی که ناخواسته و نادانسته معنی واقعی عشق رابه من آموختی... بدان که هرگز فراموشت نخواهم کرد...اميدوارم در کنار کسی که دوستش داری خوشبخت وسعادتمند شوی، و...کاش، نگاه بارانی و غمزده مرا هم از ياد نبری...

عشق می ورزيدم
                   دوست می داشتم
                                     می پرستيدم
                                                كسی را كه شاهرگ هستی ام برای او بود
                                                                                                 آنقدر سرگشته بودم 
                                                             كه فرشتگان را در كنارم می ديدم
                اما افسوس كه فرشته من مال من نبود